Elektroda główna

Elektroda główna dobrze przewodzący pręt metalowy przechodzący przez środek izolato­ra. W górnej części, wystającej z izolatora na zewnątrz silnika, pręt jest zakończony zaciskiem do przyłączenia przewodu do­prowadzającego prąd wysokiego napięcia z rozdzielacza. Dolna część pręta wystaje z izolatora wewnątrz głowicy cylindra.Elektroda główna jest uszczelniona w izolatorze za pomocą specjalnej masy uszczelniającej lub szkłem przewodzącym.Odstęp elektrod świecy zapłonowej odległość między elektrodą główną a elektrodą boczną. Odstępten powinien być odpowiednio duży, aby iskrzenie było odpo­wiednio intensywne i zapewniało łatwe zapalanie sprężonej mieszanki, a jednocześnie odpowiednio mały, aby zapewniał powstawanie iskrzenia nawet w niesprzyjających warunkach. Odstęp elektrod świecy zapłonowej dla danego silnika jest za­wsze podany w instrukcji obsługi. Odstęp ten mieści się przeważ­nie w granicach 0,6…0,8 mm, choć może być również mniejszy lub większy.Do każdego silnika powinny być używane świece wskazane przez instrukcję obsługi samochodu. Cechami charakteryzują­cymi świece zapłonowe są ich wymiary i wartość cieplna.Wymiary świec – średnica i długość gwintowanego wkrętu. Najczęściej są używane świece o średnicy gwintu 14 lub 18 mm. Rzadziej spotyka się świece o średnicy gwintu 10, 12 i 22 mm. Długość części gwintowanej powinna ściśle odpowiadać gruboś-7 tych samych powodów należy pamiętać, że wkręcając świecę należy pod nią podkładać tylko jedną uszczelkę. Niezałożenie uszczelki, poza brakiem szczelności, wywoła takie same skutki, iak zbyt długa część gwintowana świecy, a założenie dwóch uszczelek – jak zbyt krótka część gwintowana świecy.Świece z uszczelnieniem stożkowym wkręca się bez podłoże­nia uszczelki zewnętrznej.Wartość cieplna świecy – umowny miernik zdolności świecy do odprowadzania ciepła. Im świeca ma większą wartość ciepl­ną, tym lepiej odprowadza ciepło i odwrotnie. Zdolność odpro­wadzania ciepła przez świecę zależy m.in. od długości dolnej części izolatora (tzw. stożka). Im stożek izolatora jest dłuższy, tym dłuższa jest droga odprowadzania ciepła, tym gorzej świeca odprowadza ciepło i tym bardziej się rozgrzewa, i odwrotnie będą schowane |)kąd mieszanka ma a jednocześnie świe-jepło, wskutek czegoci ścianki głowicy cylindrów, tak aby w komorze spalania wystawały tylko elektrody W rzypadku gdy gwint będzie zbyt krótki elektrody w otworze gniazda świecy w głowicy; d utrudniony dostęp, stąd utrudniony zapłon ca będzie.zbyt intensywnie odprowadzać c na elektrodach będzie osiadać nagar. Jezeii zaś gwintowany wkręt świecy będzie zbyt długi to będzie wystawał wewnątrz komory spalania, a jego krawędzie nadmiernie roz­grzewając się będą powodować samozapłon mieszanki.Wartość cieplna świecy musi być tak dobrana do danego silnika, aby jej stożek nagrzewał się do odpowiedniej temperatu­ry (500,..800°C). W takiej temperaturze nagar osadzający się na powierzchni izolatora i elektrod spala się. Jest to tzw. tempera­tura samooczyszczania się świecy. Gdy temperatura stożka jest niższa niż 500°C, osiada na nim i na elektrodach nie spalony ol_ i tworzy się obfity nagar, co powoduje zwarcie elektrod (tzw’ zarzucenie świecy). Jeżeli zaś temperatura stożka jest wyższa niż 850°C, występuje samozapłon mieszanki wskutek sprężenia jej w wysokiej temperaturze.Świece zimne – świece o krótkim stożku izolatora, a więc o dużej zdolności odprowadzania, a małej pobierania ciepła, czyli świece o dużej wartości cieplnej. Stosowane są w silnikach o wysokim stosunku mocy do pojemności cylindrów.Świece gorące – świece o długim stożku izolatora, a więc o dużej powierzchni pobierania ciepła i długiej drodze jego odprowadzania, czyli świece o małej wartości cieplnej. Stosowa­ne są w silnikach o niskim stopniu sprężania i niskiej temperatu­rze wewnętrznej.Oznaczanie świec – dotychczas na świecie nie znormalizowa­ne. Poszczególne zakłady stosują własne systemy oznaczania świec. Działanie akumulatorowego układu zapłonuPo włączeniu źródła prądu do obwodu niskiego napięcia, gdy styki przerywacza są zwarte, prąd popłynie przez uzwojenie pierwotne cewki zapłonowej, przewód niskiego napięcia i styki przerywacza do masy (patrz rys. 3-49). Jeżeliby styki były stale zwarte, to prąd nagrzałby uzwojenie pierwotne tak, że cewka zostałaby uszkodzona wskutek przegrzania. Stąd wynika konie­czność sprawdzania po unieruchomieniu silnika, czy zapłon jest wyłączony.Gdy wał korbowy obraca się, obraca się również wałek napę­dowy aparatu zapłonowego, a z nim razem tulejka, która swymi krzywkami unosi kolejno młoteczek, powodując rozwarcie sty­ków przerywacza, a więc przerwanie przepływu prądu w uzwo­jeniu pierwotnym cewki.Z chwilą przerwania przepływu prądu w uzwojeniu pierwo­tnym jego pole magnetyczne zanika i linie sił zanikającego pola przecinając zwoje wtórnego uzwojenia cewki indukują w nim prąd wysokiego napięcia. Prąd ten ma tym wyższe napięcie, im prędzej zanika pole magnetyczne uzwojenia pierwotnego. Ponie­waż jednak linie sił zanikającego pola magnetycznego uzwojenia pierwotnego cewki przecinają nie tylko zwoje uzwojenia wtór­nego, lecz również i pierwotnego, w uzwojeniu pierwotnym zostaje również zaindukowany prąd o napięciu 250…300 V. Prąd ten powoduje iskrzenie na styczkach przerywacza, wynikiem czego jest ich wypalenie i niewłaściwe działanie przerywacza. Oprócz tego iskrzenie podtrzymuje przepływ prądu w uzwojeniu pierwotnym, co hamuje zanikanie pola magnetycznego, wskutek czego napięcie prądu indukowanego w uzwojeniu wtórnym jest znacznie niższe.Aby teg° uniknąć, z chwilą powstania prądu indukowanego uzwojeniu pierwotnym kondensator włączony równolegle do ^yków przerywacza ładuje się tym prądem, zapobiegając w ten oosób występowaniu iskrzenia na styczkach. Naładowany kon­densator rozładowuje się w kierunku przeciwnym przez uzwoje­nie pierwotne, przyspieszając w ten sposób zanikanie pola ma­gnetycznego, wskutek czego prąd indukowany w uzwojeniu wtórnym ma znacznie wyższe napięcie.Prąd wysokiego napięcia zaindukowany w uzwojeniu wtór­nym cewki zapłonowej płynie z tego uzwojenia przez styk w gnieździe jej pokrywy i przewód wysokiego napięcia do środkowego gniazda kapułki rozdzielacza, skąd przez osadzony na sprężynce styk węglowy przepływa na płytkę metalową na palcu rozdzielacza.Palec rozdzielacza, obracając się styka się kolejno swą płytką ze stykami rozmieszczonymi wewnątrz kopułki na jej obwodzie, rozdzielając w ten sposób impulsy prądu wysokiego napięcia na poszczególne świece w kolejności pracy cylindrów silnika. Prąd wysokiego napięcia doprowadzony do palca rozdzielacza prze­pływa przez styk i połączony z nim przewód wysokiego napięcia do elektrody głównej (izolowanej) świecy zapłonowej, z której, pokonując przerwę między elektrodami, przeskakuje w postaci iskry na elektrodę boczną (nieizolowaną) połączoną z masą, przez którą wraca do cewki.Obsługa akumulatorowego układu zapłonuSprawdzanie obwodu niskiego napięcia. Zdjąć kopułkę apa­ratu zapłonowego i ustawić krzywkę wałka tak, aby styki prze­rywacza były rozwarte, po czym połączyć z nimi równolegle lampkę kontrolną. Jeżeli w chwili włączenia zapłonu lampka zaświeci się, obwód niskiego napięcia jest w porządku Sprawdzanie obwodu wysokiego napięcia. Zdjąć kopułkę aparatu zapłonowego i ustalić krzywkę wałka w taki sposób, aby styki przerywacza były zwarte. Włączyć zapłon i wyjęty z gniaz­da środkowego kopułki przewód prowadzący od cewki zapłono­wej zbliżyć na odległość 4…5 mm do masy, po czym rozwierać ręką styki przerywacza. Jeżeli przy tym między przewodem a masą będą przeskakiwać intensywne iskry, obwód wysokiego napięcia jest prawidłowy Sprawdzanie’stanu i czyszczenie styczek przerywacza. Zwarte styczki powinny przylegać do siebie na całej powierzchni . Styczki należy oczyścić pilniczkiem korundowym. Jeżeli styczki przylegają do siebie pod kątem, to można odpowiednio przygiąć styk ruchomy za pomocą małych cęgów. Po oczyszcze­niu sprawdzić odstęp styczek.Odstęp styczek przerywacza sprawdzać szczelinomierzem płaskim (blaszkowym) w chwili, gdy krzywka wałka odchyli styk ruchomy (rys. 3-63). Odstęp ten powinien odpowiadać wartości podanej w instrukcji obsługi (przeważnie 0,35…0,45 mm).

Comments

comments